 |
| 2006-10-02 |
5 pa¼dziernika - ¦wiêta Faustyna Kowalska
 Helena Kowalska urodzi³a siê 25 sierpnia 1905 r. jako trzecie z dziesiêciorga dzieci, w rolniczej rodzinie z G³ogowca k/£odzi. Dwa dni pó¼niej zosta³a ochrzczona w ko¶ciele parafialnym pod wezwaniem ¶w. Kazimierza w ¦winicach Warckich (diecezja w³oc³awska). Nadano jej wówczas imiê Helena. Kiedy mia³a siedem lat, po raz pierwszy us³ysza³a w duszy g³os wzywaj±cy do doskonalszego ¿ycia. W 1914 r. przyjê³a I Komuniê ¶wiêt±, a dopiero trzy lata pó¼niej rozpoczê³a naukê w szkole podstawowej. Mimo dobrych wyników, uczy³a siê tylko trzy lata, potem musia³a zrezygnowaæ, aby pomagaæ w domu matce.
Jako czternastoletnia dziewczynka opu¶ci³a dom rodzinny, by na s³u¿bie u zamo¿nych rodzin w Aleksandrowie, £odzi i Ostrówku zarobiæ na w³asne utrzymanie i pomóc rodzicom. Przez ca³y czas bardzo pragnê³a ¿ycia zakonnego, ale rodzicom powiedzia³a o swoich zamiarach dopiero w 15. roku ¿ycia. Od szesnastego roku ¿ycia pracowa³a jako s³u¿±ca.
W lipcu 1924 r. przyjecha³a do Warszawy i zg³osi³a siê do Zgromadzenia Sióstr Matki Bo¿ej Mi³osierdzia przy ul. ¯ytniej. Musia³a jednak jeszcze rok przepracowaæ w Warszawie, aby od³o¿yæ pieni±dze na skromn± wyprawê. 1 sierpnia 1925 r. - mimo sprzeciwu rodziców - zosta³a przyjêta do Zgromadzenia. Postulat odbywa³a w Warszawie, a nowicjat w Krakowie, gdzie w czasie ob³óczyn zakonnych otrzyma³a imiê Maria Faustyna i habit. Od marca 1926 r. Bóg do¶wiadczy³ siostrê Faustynê ogromnymi trudno¶ciami wewnêtrznymi, wiele przecierpia³a a¿ do koñca nowicjatu. W Wielki Pi±tek 1927 r. zbola³± duszê nowicjuszki ogarn±³ ¿ar Bo¿ej Mi³o¶ci. Zapomnia³a o w³asnych cierpieniach, poznaj±c jak bardzo cierpia³ dla niej Jezus. 30 kwietnia 1928 r. z³o¿y³a pierwsze ¶luby zakonne, nastêpnie z pokor± i rado¶ci± pracowa³a w ró¿nych domach zakonnych, m.in. w Krakowie, P³ocku i Wilnie, pe³ni±c rozmaite obowi±zki. Zawsze pozostawa³a w pe³nym zjednoczeniu z Bogiem. Jej bogate ¿ycie wewnêtrzne wspierane by³o poprzez wizje i objawienia.
¦wiêta Faustyna Kowalska W zakonie prze¿y³a 13 lat. 22 lutego 1931 r. po raz pierwszy ujrza³a Pana Jezusa Mi³osiernego. Otrzyma³a wtedy polecenie namalowania takiego obrazu, jak ukazana jej postaæ Zbawiciela oraz publicznego wystawienia go w ko¶ciele. Mimo znacznego pogorszenia stanu zdrowia pozwolono jej na z³o¿enie profesji wieczystej 30 kwietnia 1933 r. Pó¼niej zosta³a skierowana do domu zakonnego w Wilnie. Na pocz±tku 1934 roku zwróci³a siê z pro¶b± do artysty malarza Eugeniusza Kazimierskiego o wykonanie wed³ug jej wskazówek obrazu Mi³osierdzia Bo¿ego. Gdy w czerwcu ujrza³a ukoñczony obraz, p³aka³a, ¿e Chrystus nie jest tak piêkny, jak Go widzia³a.
Dziêki usilnym staraniom ks. Micha³a Sopoæko, kierownika duchowego siostry Faustyny, obraz zosta³ wystawiony po raz pierwszy w czasie triduum poprzedzaj±cego uroczysto¶æ zakoñczenia Jubileuszu Odkupienia ¶wiata w dniach 26-28 kwietnia 1935 r. Zosta³ umieszczony wysoko w oknie Ostrej Bramy i widaæ go by³o z daleka. Uroczysto¶æ ta zbieg³a siê z pierwsz± niedziel± po Wielkanocy, tzw. niedziel± przewodni±, która - jak twierdzi³a siostra Faustyna - mia³a byæ prze¿ywana na polecenie Chrystusa jako ¶wiêto Mi³osierdzia Bo¿ego. Ksi±dz Micha³ Sopoæko wyg³osi³ wówczas kazanie o Bo¿ym Mi³osierdziu.
W 1936 r. stan zdrowia siostry Faustyny pogorszy³ siê znacznie, stwierdzono u niej zaawansowan± gru¼licê. Od marca tego roku do grudnia 1937 r. przebywa³a na leczeniu w szpitalu krakowskim w Pr±dniku Bia³ym. Wiele modli³a siê w tym czasie, odwiedza³a chorych, a umieraj±cych otacza³a szczególn± modlitewn± pomoc±. Po powrocie ze szpitala pe³ni³a przez pewien czas obowi±zki furtianki. Stara³a siê bardzo, by ¿aden ubogi nie odszed³ bez najmniejszego choæby wsparcia od furty klasztornej. Wywiera³a bardzo pozytywny wp³yw na wychowanki Zgromadzenia, daj±c im przyk³ad pobo¿no¶ci i gorliwo¶ci, a zarazem wielkiej mi³o¶ci.
|
|
|
|
