 |
| 2006-10-09 |
13 pa¼dziernika - B³ogos³awiony Honorat Ko¼miñski
 Wac³aw Ko¼miñski urodzi³ siê 16 pa¼dziernika 1829 r. w Bia³ej Podlaskiej, w rodzinie inteligenckiej. Mia³ brata i dwie m³odsze siostry. By³ bardzo zdolny, po ukoñczeniu gimnazjum w P³ocku, studiowa³ na wydziale budownictwa warszawskiej Szko³y Sztuk Piêknych. Bêd±c w gimnazjum zaniecha³ praktyk religijnych, a w czasie studiów zupe³nie straci³ wiarê.
23 kwietnia 1846 r. zosta³ aresztowany pod zarzutem udzia³u w spisku i osadzony w X pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Wówczas ciê¿ko zachorowa³; powracaj±c do zdrowia, przemy¶la³ dok³adnie swoje ¿ycie i nawróci³ siê. Uwolniony z wiêzienia po blisko roku, podj±³ dalsze studia, a jednocze¶nie prowadzi³ bardzo surowy tryb ¿ycia.
Po ukoñczeniu studiów, 8 grudnia 1848 r. wst±pi³ do klasztoru kapucynów. Ju¿ 21 grudnia przyj±³ habit zakonny i otrzyma³ imiê Honorat. Pierwsz± profesjê z³o¿y³ dok³adnie rok pó¼niej. Chocia¿ pragn±³ byæ bratem zakonnym, prze³o¿eni polecili mu, aby przygotowywa³ siê do kap³añstwa. Po ukoñczeniu studiów teologicznych przyj±³ ¶wiêcenia kap³añskie 27 listopada 1852 r. Wkrótce zosta³ mianowany profesorem retoryki oraz sekretarzem prowincja³a, lektorem teologii, nadzwyczajnym rekolekcjonist± i spowiednikiem nawracaj±cych siê. Zas³yn±³ w Warszawie jako znakomity rekolekcjonist± i misjonarz ludowy. Pracuj±c w III Zakonie ¶w. Franciszka, gorliwie dzia³a³ w ko¶cio³ach Warszawy. Swoj± g³êbok± religijno¶ci± i trosk± o cz³owieka zjednywa³ wielu ludzi dla Chrystusa.
W 1861 roku, po kasacie zakonów przez w³adze carskie, o. Honorat zosta³ przewieziony do Zakroczymia pod Warszaw±. Pomimo trudnych warunków tworzy³ tam dalej grupy tercjarek. Oko³o 1889 r. zwróci³ siê do Stolicy ¦wiêtej o zatwierdzenie zgromadzeñ bezhabitowych. W tym samym roku uzyska³ aprobatê. Dziêki temu powsta³o 26 stowarzyszeñ tercjarskich, z których na przestrzeni lat uformowa³o siê 16 zgromadzeñ zakonnych. Ojciec Honorat sta³ siê odnowicielem ¿ycia zakonnego i twórc± jego nowej formy zbli¿onej do dzisiejszych instytutów ¶wieckich. Poprzez swoje duchowe córki i synów stara³ siê docieraæ do wszystkich ¶rodowisk i odrodziæ w spo³eczeñstwie ducha gorliwo¶ci pierwszych chrze¶cijan. Kierowa³ tymi wspólnotami przez konfesjona³ i korespondencjê, poniewa¿ rz±d carski nie pozwoli³by na formowanie siê nowych zakonów, za¶ w roku 1864 skasowa³ zakon kapucynów, pozostawiaj±c tylko klasztor w Nowym Mie¶cie nad Pilic±. Do dzi¶ istniej± trzy zgromadzenia habitowe: felicjanki - powo³ane we wspó³pracy z b³. Mari± Angel± Zofi± Truszkowsk± (wspominan± 10 pa¼dziernika), serafitki, kapucynki, i czterna¶cie bezhabitowych, tzn. utajonych przed carskim zaborc±.
Zgromadzenia o. Honorata podejmowa³y prace charytatywne i apostolskie m. in. w¶ród m³odzie¿y szkolnej i rzemie¶lniczej, w fabrykach, w¶ród ludu wiejskiego, w przytu³kach dla ludzi starych i upo¶ledzonych. Powsta³y w 1893 r. na terenie Królestwa ruch mariawitów zaszkodzi³ opinii o. Honorata. Gdy w 1908 r. biskupi zreorganizowali jego zgromadzenia, a ich postanowienie zatwierdzi³ Watykan, zalecaj±c o. Honoratowi powstrzymanie siê od dalszego kierowania nimi, przyj±³ to z pokor± i pos³uszeñstwem.
Ostatecznie osiad³ w Nowym Mie¶cie nad Pilic±. W 1895 r. zosta³ komisarzem generalnym polskiej prowincji kapucynów i przyczyni³ siê do znacznego rozwoju zakonu. Jednocze¶nie prowadzi³ intensywn± pracê pisarsk±, zabiera³ g³os w aktualnych sprawach, zajmowa³ siê zagadnieniami spo³ecznymi. By³ cz³owiekiem wielkiej gorliwo¶ci, je¶li chodzi o zbawienie dusz. Wiele godzin spêdza³ w konfesjonale. Praktykowa³ surowe umartwienia, sporo czasu spêdza³ na modlitwie.
Pozbawiony s³uchu i cierpi±cy fizycznie resztê lat spêdzi³ na modlitwie i kontemplacji. Wyczerpany prac± apostolsk±, zmar³ w opinii ¶wiêto¶ci 16 grudnia 1916 r. 16 pa¼dziernika 1988 r., w 10. rocznicê swego pontyfikatu, beatyfikowa³ go Jan Pawe³ II. B³. Honorat jest g³ównym patronem diecezji ³owickiej.
Kalendarium:.
|
|
|
|
