nasze media Najnowszy numer MGN 03/2018

William Hogarth (1697-1764)

dodane 01.07.2009 13:27

„Bankiet przedwyborczy”

Antyreklama wyborcza

Większości z was nadchodzące wybory jeszcze nie dotyczą, ale i tak was dopadną. Wyskoczą na was z telewizora, radia, zaatakują plakatem na przystanku albo banerem w necie. Może też przyjdzie wam rozdzielać wujków splecionych w dyskusji o zaletach popieranych przez siebie partii? Znalazłem na te okazje malarska reklamówkę wyborczą. Właściwie to antyreklamówka. Antyreklamuje od razu wszystkie dwie partie, jakie wtedy w Anglii mieli. Bo ten obraz odnosi się do brytyjskich wyborów w 1754 roku. Autor, William Hogarth, tworzył to dzieło niemal na żywo. Mało kto tak wtedy malował, a dokładniej
nikt. Hogarth był pierwszym artystą, który zaangażował swój pędzel w bieżącą politykę. Wyraził nim swoja opinie o politykach. Musiała być nieszczególna. Popatrzcie na te spocone, tłuste gęby, na gesty, niechlujne pozy. Chyba nie lubił kandydatów „Nowej Sprawy” – bo to oni są gospodarzami tego tytułowego „bankietu przedwyborczego”. Ale za ich przeciwnikami też nie przepadał. Kandydatów „Starej Sprawy” widać za oknem. Powiewają tam ich flagi, a pod nimi widać działacza o zaciętym wyrazie twarzy. Bo wtedy jeszcze nie było kamer, wiec politycy nie musieli się tyle uśmiechać.

Tamci z ulicy podjęli dyskusję z przeciwnikami, bo przez okno wpadają ich „argumenty wyborcze” w postaci cegieł i kamieni. Ci ze środka odpierają zarzuty – a właściwie rzuty – za pomocą stołków i wylewają z garnka nie tylko żale.

Mężczyzna na pierwszym planie po prawej uległ argumentacji przeciwników. Wraz z cegła, która go ugodziła, zmierza w kierunku podłogi, pomiędzy półmiski z wykwintnym jedzeniem. Widać tam raki i inne wyborcze rarytasy. Na lewo od padającego delikwenta siedzi paskudny typ z lagą w reku. Ten też oberwał, więc ktoś mu zalewa wódką ranę na głowie, a on sam dezynfekuje się jeszcze doustnie. Ma czym. Młody kelner dolewa wino do balii, w której pływa czerpak wielkości menażki. Pod stopa opatrywanego widać kartę z napisem „Oddajcie nam jedenaście dni”. To pretensja do rządzącej partii, która w 1752 roku przyjęła kalendarz gregoriański. Wiązało się to z koniecznością „przeskoczenia” jedenastu

dni. Niechętni zmianom Brytyjczycy zrobili to prawie 200 lat później niż inni, ale widocznie i to nie przeszło bez oporów. Wyspiarze byli przyzwyczajeni do demokracji i nie mieli wielkiego szacunku do władców. Pocięty portret króla zwisa żałośnie, ale nikt się tym nie przejmuje. Gra kapela, a politycy zajmują się pozyskiwaniem zwolenników. W głębi po prawej stronie widać pobożnego krawca metodystę, którego chce przekupić agitator. Krawiec opiera się, mimo próśb żony i dziecka, które pokazuje ojcu dziurawe buty.
U Hogartha każdy detal ma znaczenie. Taki już był z niego człowiek, że żył z pasją. Gdy zakochał się w córce swojego mistrza, porwał ją i potajemnie poślubił. Teść po roku mu to wybaczył, gdy zauważył, że córka jest szczęśliwa, a zięć to porządny człowiek. W istocie Hogarth miał twarde zasady. Widać to w jego malarstwie. Często piętnuje niewiernych małżonków, rozpustników i obłudników. Malował głównie z pamięci, bo uważał, ze pamięć pozwala zachować najważniejsze rzeczy. I chyba miał racje, bo jego malarstwo okazało się bardzo popularne. Tak bardzo, że umarł jako najsławniejszy malarz swojej epoki.

Wasz Franek fałszerz
« 1 »
oceń artykuł

Reklama

Najaktywniejsi użytkownicy

  • 1
    zosiaficek
    ostatnia aktywność: Dziś 14:18
    łączna liczba komentarzy: 23
  • 2
    Cybernat2000
    ostatnia aktywność: 23.02.2018
    łączna liczba komentarzy: 1
  • 3
    kamiś
    ostatnia aktywność: 19.02.2018
    łączna liczba komentarzy: 54
  • 4
    Wiktoriakasińska
    ostatnia aktywność: 07.02.2018
    łączna liczba komentarzy: 4
  • 5
    nixom
    ostatnia aktywność: 05.02.2018
    łączna liczba komentarzy: 12